Er was geen andere conclusie die ik kon trekken toen ik zojuist de deur van mijn slaapkamer opende. Een terroristische daad die zijn weerga niet kent had mijn kamer in totale verwoesting  achtergelaten. In een klap was ik mij volledig bewust van het feit dat het iedereen kan gebeuren. Sterker nog: het was mij gebeurd.

Een wat muffe geur en resten van wat was herinnerden mij aan hoe het ooit was en hoe het moest zijn. Netjes, opgeruimd, orde en vreedzame harmonie. Een wreed opengerukte koffer met reisresten en het verwrongen wasrekje dat met zijn tot voor kort perfecte driehoeken en lijnen ooit het ultieme bewijs was voor het kloppen van de stelling van Pythagoras. Nee, dit wens ik niemand toe.

Ik was nog niet bekomen van de schrik die zich volledig meester van mij had gemaakt, toen ik ontdekte wie de dader was. Het mag gezien de ‘tone-of-voice’ van dit stukje tekst niet langer meer onbekend blijven. Ik was het. Me, myself and I. ‘Ik ben niets beter dan hen…’, besefte ik. Een terroristische daad die een hoger doel diende. En als je dit leest en nog nooit eerder op deze site bent geweest, heb ik het bereikt. Want toen ik deze week besefte en ontdekte dat mijn prille weblog nog amper lezers heeft, besefte ik dat een kleine virale actie bittere noodzaak was.

UPDATE: het heeft al een beetje gewerkt: mijn bezoekersaantallen zijn verdubbeld, maar nog steeds te treurig om te melden.