Binnen een paar weken kan de kortademige opgelucht ademhalen, zowel letterlijk als figuurlijk. Vanaf 1 juli geldt er een rookverbod in de horeca en zijn rokers definitief de paria’s van de samenleving. Waar anti-rook organisaties als Stivoro de overwinning vieren, willen de verstokte rokers de vredespijp nog lang niet uit de kast halen. Deze dissidenten verzamelen zich op verschillende sites en weblogs om de wereld te laten weten dat ‘we erin geluisd’ worden. Maar er was een tijd waarin roken nog gezond was en niets verhullend in advertenties werd gecommuniceerd… Nu wekken paria’s toch altijd een bepaald medelijden in mij op en daarom ben ik niet te beroerd ze een kleine helpende hand te bieden in hun strijd.

Het is immers nog maar ruim een halve eeuw geleden dat men overtuigd was van het positieve effect van roken. Deze overtuiging was zo groot dat Ronald Reagan een van de gezichten was van de Chesterfield-campagne en er werd geadverteerd met beroep op wetenschappelijke bewijzen (1952): ‘The medical specialist, after a thorough examination of every member of the group, stated: “It is my opinion that the ears, nose, throat and accessory organs of all participating subjects examined by me were not adversely affected in the six-months period by smoking the cigarettes provided”. Maar weer even terug naar het heden. Met de toenemende anti-rook tendens en het toenemend aantal verboden rijst de vraag wat de toekomst is van de sigaret, en daarmee van merken als Marlboro, Camel en Chesterfield. De Marlboroman zagen we al verdwijnen, onze pakjes sigaretten zijn voorzien van afschrikkende teksten en in de toekomst foto’s, de prijzen worden continu verhoogd en de sigarettenfabrikanten zijn weinig tot niet zichtbaar in de online wereld vanwege de strenge reclameregels. Einde oefening?